Począwszy od swojego pierwszego filmu pełnometrażowego – przerażającej Głowy do wycierania – David Lynch w sposób niezwykle śmiały i błyskotliwy analizuje nasze lęki i pragnienia, badając przy tym samą strukturę jednostkowej tożsamości. Z filmu na film, krok za krokiem pogłębiając swje metodyczne studium, igrając z zastanymi obrazami i fabułami popkultury, uruchamiając niesłychanie subtelną interakcję między obrazem a dźwiękiem, śledzi dialektykę tożsamości deklarowanej i prawdziwej, jawy i snu, szaleństwa i tak zwanej normalności. Wraz z przełomowym serialem o miasteczku Twin Peaks i filmem Ogniu krocz ze mną do jego dzieła wkraczają dwa motywy, splecione ze sobą w sposób mistrzowski: motyw sobowtóra i motyw zakłóconej czasowości. Odtąd coraz trudniej jest ustalić, która postać jest snem której, i co wydarzyło się najpierw, a co potem: świat ludzkiej tożsamości i temporalności zaczyna przypomninać wstęgę Möbiusa, w której wierzch okazuje się spodem, spód zaś – wierzchem, a początku-końca przychwycić nie sposób. Podczas wykładu, odwołując się do myśli Kartezjusza, Lacana i Biona, spróbujemy zidentyfikować i sformułować skrajnie niepokojące pytania, jakie zadaje Lynch w swoim zawrotnym wywodzie – pytania, o których filozofowie czasem zaledwie śnili.