Utwór Wróg ludu Henrika Ibsena, jako jeden z najważniejszych przykładów klasycznej literatury dramatycznej, włączany jest do grupy tych tytułów, które od razu przykuwają uwagę i skłaniają do refleksji nad wieloma zagadnieniami. Powszechnie znana narracja o jednostce, która sprzeciwia się głęboko skorumpowanemu systemowi, co narusza też spokój rodziny bohatera, tematyzuje przede wszystkim zakotwiczenie w rytuałach systemu, ale przedstawia także sposób, w jaki można poprzez własne, ofiarne zaangażowanie działać dla dobra wspólnoty w chwili unieważnienia własnej wartości, a wszystko w służbie promowania wartości samego kolektywu.

W momencie powstania, Wróg ludu stanowił odpowiedź autora na drobnomieszczański odbiór jego dramatu Upiory, a czas sam pokazał, że brak skrupułów wewnętrznego mechanizmu władzy nie ustępuje z biegiem lat, a wręcz przeciwnie, objawia się we wszystkich segmentach społeczeństwa.

Walka jednostki przeciwko systemowi, którą opisał Ibsen, staje się w ten sposób przestrzenią aktualnych dociekań dotyczących naszych osobistych zmagań, konformizmów, momentów kapitulacji, lecz także wytrwałości.

Z drugiej strony, dramaturgiczna i sceniczna procedura Ivana Penovicia jest wyraźnie otwarta na rozmaite możliwości, by w przestrzeń dramaturgii wpisywać klasyczną sztukę, taką jak dzieło Ibsena, przy czym jego odczytywanie propozycji klasyka będzie jednocześnie dialogiem z jednym z fundamentów literatury dramatycznej, ale także jego odważną interpretacją, która w swoim wyrazie będzie podążać za wszystkimi elementami świeżej figlarności i rozrywki, jakie odnajdujemy w innych, często nagradzanych oraz chętnie oglądanych autorskich projektach tego młodego artysty, na przykład w spektaklach Katalończyk (Katalonac, Teatr &TD) lub Flex (KunstTeatar).            

Wyzwania, jakie stawiają przed nami czasy, w których obecnie żyjemy, są liczne i obciążające; konsekwencje serii trzęsień ziemi, które nawiedziły całą Chorwację, a następnie Zagrzeb oraz pandemia, która wciąż stanowi realne zagrożenie, w coraz większym stopniu niszczą socjologiczną strukturę naszego społeczeństwa, wywołując niepokój i troskę o przyszłość. Jest to obraz wewnętrznego świata pewnego społeczeństwa, które z całą mocą potępia sam Ibsen w swojej sztuce Wróg ludu, natomiast rozważania o wspólnym dobrostanie rzeczywiście nasuwają się jako fundamentalny paradygmat, w który wpisana zostaje ocena podsumowująca osiągnięcia zarówno każdego z nas z osobna, jak i całego społeczeństwa.

Wróg ludu jest dla Ivana Penovicia pierwszą okazją do wyreżyserowania pełnometrażowego spektaklu w Zagrzebskim Teatrze Młodych (ZKM), który aktywnie wspiera młodych twórców, którzy na jego scenach znajdują przestrzeń sprzyjającą badaniom, rozwojowi i umacnianiu swojej pozycji.

Wróg ludu jest ostatnią zrealizowaną koprodukcją w ramach dwuletniej współpracy Zagrzebskiego Teatru Młodych (ZKM - Zagrebačko kazalište mladih), Schauspiel Stuttgart i Nowego Teatru w Warszawie, ośrodków, które współtworzą European Ensemble, a projektem tym kieruje reżyser Oliver Frljić.

Henrik Ibsen WRÓG LUDU
koprodukcja Zagrzebskiego Teatru Młodych (ZKM), Schauspiel Stuttgart i Nowego Teatru w Warszawie
Reżyseria i adaptacja: Ivan Penović
Scenografia: Zdravka Ivandija Kirigin
Kostiumy: Ana Fucijaš
Projekcje wideo: Lovro Mrđen
Muzyka: Karlo Mrkša i Filip Triplat
Wykonanie lalki: Miljenko Sekulić
Realizacja światła: Toni Modrušan

Obsada:
Doktor Stockmann: Jasmin Telalović
Pani Stockmann: Anđela Ramljak
Petra: Ewelina Pankowska 
Peter Stockmann: Pjer Meničanin
Morten: Jan Sobolewski 
Hovstad/Billing: Adrian Pezdirc
Aslaksen: Frano Mašković (Tenzin Kolsch, Claudia Korneev)
Horster: Ugo Korani

Premiera: sobota, 6 lutego 2021