W historii kina roi się od filmów o ludziach, którzy uciekając przed swoim poprzednim życiem podają się za kogoś innego, zamazują kluczowe elementy swojej tożsamości i/lub którzy sami nie zdają sobie sprawy, że żyją życiem cudzym. Kino sondowało rozmaite wymiary tej kwestii odwołując się do najróżniejszych konwencji: dramatu psychologicznego, filmu politycznego, kostiumowego, sensacyjnego i science-fiction. Filmy tak skądinąd odmienne jak Zawód: Reporter, Pozytywka, Powrót Martina Guerre, Impostor czy Tożsamość w sposób niezwykle intensywny i wnikliwy zadają pytania o to, czy nasza tożsamość sytuuje się w naszym najtajniejszym wnętrzu czy w sieci relacji z innymi, czy odsłonięcie ukrytych aspektów nas samych musi roztrzaskać to, czym – jak sądziliśmy lub sądzili inni – jesteśmy, czy można uciec o samego siebie i jaką rolę w tej szamotaninie odgrywa tak zwana wielka historia, która – czy tego chcemy, czy nie – raz po raz upomina się o nasze życie. Tym samym, grając na wszystkich swoich instrumentach, tych najsubetlniejszych i tych z pozoru najbardziej prostackich, kino – lepiej chyba niż jakakolwiek inna dziedzina ludzkiej aktywności – raz jeszcze potrafi zapytać o tożsamość.