Dekadę po ukończeniu Codarts University for the Arts w Rotterdamie Wojciech Grudziński postanowił zaprosić swojego dawnego profesora do udziału w nowym projekcie. Chciał zakwestionować dynamikę ich dawnej relacji mistrz-uczeń. Nauczyciel zdecydowanie odmówił, otwierając tym samym przestrzeń do eksplorowania słodko-gorzkich wspomnień z okresu tanecznej edukacji.

TEACH ME NOT! jest choreografią zaufania i zależności, podziwu i pretensji, inicjującą dialog tylko dzięki nieobecności mistrza.

Wypolerowane drewno. Solidne i gładkie. Tak twarde, że beztrosko można je złapać. Wyobraź sobie baletowy drążek: obiekt jednocześnie pragmatyczny i sakralny, podatny na fetyszyzację i utrwalający hierarchie. Jego dotykanie pozwala zajrzeć w cielesne, intymne doświadczenia osób artystycznych, zarówno uczących się, jak i mistrzów. Drążek to długa, drewniana oś czasu ucieleśniająca rodowody tańczących. Może być również protezą i znikającym systemem wsparcia. Może stać się fetyszem — sztywnym, twardym, o fallicznym kształcie, naznaczonym dotykiem niezliczonych dłoni.

Plamy potu, odciski na lustrach, kłęby kurzu w kącie – studio tańca pęka w szwach od niemych śladów pokoleń artystów, którzy dosłownie zapisali swoim dotykiem każdy element tej przestrzeni. Czy w takim układzie ról, w którym brakuje uczącego, chodzi o duet uległych? Czy jeśli nie ma hierarchii, powiedzenie „nie” jest w ogóle możliwe? Czym może być taka choreografia odmowy?

Uważaj... TEACH ME NOT! to nie zabawa. Uczniowie mają zawsze prawo odmówić wykonania zadania, choć pociąga to za sobą pewne konsekwencje.