„Słyszące” środowisko artystyczne często traktuje język migowy wyłącznie jako działanie estetyczne. Kotowski, badając tę fetyszyzację, dotyczącą również samych Głuchych, ukazuje proces odzyskiwania widzialności przez różne grupy wykluczone. Artysta w swojej twórczości zwykle unika używania języka migowego. W tym performansie łamie tę zasadę po raz pierwszy. Łączy choreograficzne gesty z miganiem. Kotowski przywdziewa czarne ubranie obowiązujące osoby tłumaczące, które zwykle zasłania ich skórę. Performer „queeruje” jednak ten zwykle zabudowany strój, odsłaniając swoje ciało. Umieszcza je w przestrzeni, zderzając ją jednocześnie z syntetycznymi popkulturowymi crocsami.

Podstawą choreografii jest ruch bioder podobny do bujania się podczas tłumaczenia piosenek na język migowy. To nawiązanie do tytułu, w którym przez podobieństwo słowa SIGNING (‘migać’) i słowa SINGING (‘śpiewać’) artysta wyraża niezgodę na traktowanie jego codziennego języka jako ozdobnego tańca. Przez większą część performansu Kotowski wciela się w postać dumnego mówcy, który wprawnie manipuluje widownią. Wyśmiewa sam siebie, demaskując cyniczność swojej manipulacji. W pewnym momencie jednak, wyraźnie zmienia się w osobę pełną bezsilności, a następnie narastającej złości. Wreszcie, wykrzykując słowo „word” artysta używa swojego własnego głosu. To przejmujący moment desperackiego sięgnięcia po komunikację mówioną, która dominuje w naszej rzeczywistości. Performer odtwarza znaki języka migowego prześmiewane w memach. Ostatecznie przeistacza się znów w osobę silną, emancypuje się. Uzyskuje sprawczość, zapożyczając narzędzia przemocowej władzy. Dochodzi do wniosku, że nie ma innego wyjścia oraz, że jedynie w ten sposób osiąga się należytą widoczność. Performans się nie kończy, tak samo jak walka o bycie zauważonym i respektowanym. Obserwujemy pętlę zmagań w rzeczywistości pełnej norm i wykluczeń; proces stawania się sprawczym.

tekst kuratorski Jagny Domżalskiej, Kamila Mizgaly