04.03 19.00

Realizm traumatyczny

Scena estetyczna i scena polityczna. Ćwiczenia ze sposobów widzenia

Spotkanie w ramach cyklu wykładów Małgorzaty Jacyno "Scena estetyczna i scena polityczna. Ćwiczenia ze sposobów widzenia"

Świetlica Nowego Teatru Wstęp wolny
ilustracja przestawia niebieski gwóźdź wbijany w żółtą ścianę/szybę

Spotkanie w ramach cyklu wykładów Małgorzaty Jacyno "Scena estetyczna i scena polityczna. Ćwiczenia ze sposobów widzenia"

Świetlica Nowego Teatru Wstęp wolny

Najbliższe wydarzenia

4.03, g.19:00 | Świetlica Nowego Teatru
Richard Billingham, Ray’s Laugh (1996), czyli realizm traumatyczny.

Przełom wieków stał się czasem uniwersalizacji traumy. Rana, która nie może się zagoić, stała się metaforą doświadczenia jednostek i społeczeństw. Trauma organizuje naszą wyobraźnię w myśleniu o bliskich i obcych. Album Billinghama jest okazją do tego, by zastanowić się nad tym, czy jest coś, co pozwoliłoby nam zastąpić traumę w naszym pojmowaniu siebie.

________

Jeżeli aktor nas „nie przekonuje”, pisał Georg Simmel, to nie dlatego, że w jego grze jest za mało rzeczywistości, lecz właśnie dlatego, że jest jej za dużo. To stwierdzenie może być punktem wyjścia do refleksji nad tym, jak rozmaite są wypowiadane żądania i niewypowiadane oczekiwania wobec sztuki. Nigdy ani w przeszłości, ani w teraźniejszości żadne pole polityczne nie musiało odpowiadać na tak wiele żądań i oczekiwań. Jeśli chodzi o żądania wobec sztuki, wszyscy jesteśmy populistami. Od sztuki oczekujemy kreatywności, emancypacji, zainicjowania rewolucji, walki z dyskryminacją, terapii zbiorowej i indywidualnej, odbudowy więzi, pociechy i rozrywki, iluminacji i zapomnienia. Chcemy, aby nam zaproponowała coś uniwersalnego oraz coś, co jest na czasie, jakąś głębię i dosadność, paradoks i prostotę. Spodziewamy się, że pomoże oderwać się od życia i da jakąś wskazówkę, jak żyć, wypowie okrutną prawdę, ale zrobi to w sposób dający ukojenie. Kiedy mówimy sobie, „za dużo sobie obiecywałem po tej książce”, to oskarżamy książkę, za to, że nie wywiązała się z jakiejś obietnicy, ale nie potępiamy naszych oczekiwań co do sztuki. Czego zatem chcemy od sztuki? Skąd wiemy, że mamy niepisane prawo domagania się od sztuki „wszystkiego”? Kto i kiedy ogłosił deklarację praw publiczności?

Punktem wyjścia każdego wykładu będzie jednak praca artystyczna, która stanie się okazją do refleksji nad relacjami między estetyką, etyką i polityką. Na przykładzie konkretnej pracy będziemy się zastanawiali nad tym, jakie są związki między naszymi oczekiwaniami estetycznymi i wolą zmieniania świata.

Kalendarz

Marzec 04

Realizm traumatyczny

Spotkania / Akcje
Wstęp wolny

Zobacz także

Wyrażam zgodę na otrzymywanie newslettera zawierającego informacje handlowe dotyczące Nowego Teatru. Więcej.