Począwszy od Pulp Fiction Quentin Tarantino zawsze bawił się oczekiwaniami widza, konfrontując w swoich filmach hiperboliczne akty przemocy z niekończącymi się, głupkowatymi konwersacjami i komicznie przyziemnymi sytuacjami i rozwiązaniami. Opierając się na swojej technicznej maestrii i niezwykłej zdolności żonglowania konwencjami, Tarantino mógłby ciągnąć bez końca tę ucieszną, w istocie wszakże pustą zabawę. A jednak wraz z (pozornie tylko) najbardziej pokracznym ze swoich filmów – Grindhouse: Death Proof – amerykański reżyser otworzył nowy rozdział swojej twórczości, która dopiero od tego momentu staje się naprawdę interesująca: także gdy idzie o filozoficzne pytania o tożsamość człowieka. Z jednej strony, w centrum jego filmów sytuują się odtąd postacie ludzi-zastępników – dublerów, kaskaderów, uzurpatorów – z drugiej zaś, jego filmy w coraz większym stopniu przybierają postać „obrazów refleksyjnych”, dzięki którym tyleż coś oglądamy, co oglądamy samych siebie, własne oczekiwania i własne ukryte pragnienia. Skupiając się na sekwencji wiodącej od Death Proof poprzez Django aż po Dawno temu w Hollywood podczas wykładu spróbujemy zobaczyć to, co Tarantino stara nam się pokazać.