Trzy teksty, Levinasa, Szałamowa i Władimowa, opowiadają o rozpoznaniach roli zwierzęcego spojrzenia w podtrzymywaniu ludzkiego świata. Rozpoznania zdarzyły się gdzieś pomiędzy początkiem lat trzydziestych a połową pięćdziesiątych ubiegłego wieku na rozległych obszarach Eurazji. Opisują rozpad ludzkiego świata. W świecie zrujnowanym zwierzęta uzyskują niesamowitą moc dawców i strażników sensu. Dzięki psychoanalizie Lacanowskiej, możemy zrozumieć działanie opisanych w tekstach „maszynerii”. Wszystkie trzy opowieści ukazały się w latach siedemdziesiątych XX wieku, dwie w 1975, jedna – w 1978. Pisane były w latach  sześćdziesiątych. Są przejmujące.