Lata 60-te i 70-te, ostatnie dwie dekady twórczości Luisa Buñuela, to czas chwały wielkiego reżysera: począwszy od genialnej Viridiany aż po finałowy Mroczny przedmiot pożądania, Buñuel robił w tym okresie niemal same arcydzieła. Wśród filmów tego czasu trzy obrazy – Anioł zagłady, Dyskretny urok burżuazji i Widmo wolności – układają się w stosunkowo spoistą sekwencję. Posługując się technikami przećwiczonymi już we wczesnym, arcyboskim Złotym wieku, Buñuel metodycznie eksperymentuje w tych filmach z konwencjami przenikającymi nasze życie: blokuje ścieżki zwyczajowych działań, rozrywa łańcuchy przewidywalnych zachowań, proponuje z pozoru niedorzeczne, a przecież aż nadto zrozumiałe inwersje i zestawienia. Efektem tych chirurgicznych nacięć jest istna eksplozja codzienności, której towarzyszy cała feeria rozpoznań dotyczących zawiłych splotów żądzy i konwencji, w znacznym stopniu określających naszą tożsamość. Podczas wykładu spróbujemy wychwycić przynajmniej niektóre z tych czujnych rozpoznań.