O tym, że filmy Hitchcocka – także i te, w których z pozoru idzie tylko o godziwą rozrywkę – to sprawa arcypoważna, wiadomo nie od dziś, nawet jeśli i ten wielki mistrz potrafił mylić się i potykać. Poruszając się w naznaczonej chronicznym głupstwem przestrzeni popkultury, twórca Ptaków zdołał zadać kilka pytań, które filozofia notorycznie prześlepia, a o których wie to i owo psychoanaliza, choć czasem nie potrafi się wyjęzyczyć. Podczas wykładu skupimy się na trzech arcyświetnych i arcyznanych filmach, w których w sposób szczególnie czujny Hitchcock zadaje pytania dotyczące zasadniczego pragnienia swoich głównych bohaterów – a zatem i dotyczących ich faktycznej tożsamości przez owo pragnienie definiowanej. Czego dokładnie chce / Kim zatem jest podglądacz Okna na podwórze i czego uczy nas ten film o związku między patrzeniem a pragnieniem? Czego dokładnie chce / Kim zatem jest przebieracz z Zawrotu głowy, uwikłany w dziwną grę niby-sobowtórek i czego uczy nas ten film o migotliwym statusie ostatecznego obiektu naszych pragnień? Czego dokładnie chce / Kim zatem jest poszukiwacz z Północ, północny zachód, tropiący nieistniejącego człowieka, za którego go wzięto – i którym przecież, jak w sekrecie przeczuwamy, na jakimś głębszym poziomie jest?