Wstań, moja kochana. Obudź na nowo moją dziecięcą wiarę w twoje niespożyte siły. Wstań, która mnie urodziłaś i wychowałaś. Wierzyłem, że mnie ocalisz, że zedrzesz ze mnie maskę smutku, aby ukazać twarz szczęścia. Że razem będziemy się śmiać z tego koszmaru, jaki się nam przyśnił. Wstań, Mamo. Wejdź do domu i zrób mi obiad, bo nie zgodzę się, żeby było inaczej. Nigdy. Nigdy.

Nie, nie, jeszcze nie. Jeszcze nie jestem gotowy na ten rodzaj płaczu.

Fragment monologu Hanocha Levina otwierającego spektakl Krum w wykonaniu Jacka Poniedziałka. Stanisława Celińska zagrała rolę Matki.

Odeszła Stanisława Celińska, jedna z tych aktorek, które panowały jak królowe nad sceną, kamerą, emocjami widzów.

Z Krzysztofem Warlikowskim spotkała się pierwszy raz w 1998 roku, kiedy w Teatrze Studio przygotowywał „Zachodnie wybrzeże” Koltesa: „Jechaliśmy na pierwszą próbę tą samą windą. Staszka była ubrana w jakieś dresy, można jej było nie zauważyć”. Tak zaczął się burzliwy artystyczny związek.

Potem był „Hamlet” i Gertruda pomyślana jako dużo starsza kochanka Klaudiusza. Staszka wylewała się z białej ślubnej sukni – bezy, odsłaniającej dekolt i ramiona. Gdy zobaczyła się w lustrze – mówi Krzysztof – rozpłakała się.

W „Bachantkach” ubrana w karakułowe futro łączyła umiłowanie Dionizosa z dewocją kruchty.

Jej rola w „Oczyszczonych”, w której była kobietą z peepshow została nazwana aktem całkowitym. Kiedy odbierała nagrodę aktorską za swoje dokonanie dziękując mówiła” „Pieprzcie mnie, pieprzcie mnie”. Niepokorna, zbuntowana, wściekła i silna.

„Burza” przyniosła rozhulaną, a potem utemperowaną Trinkulę.

W „Krumie” zagrała matkę, emblematyczną, matkę nas wszystkich marnotrawnych, niepocieszoną i dumną.

W „Aniołach w Ameryce” zagrała teściową Harper, która zabetonowała czułość mormońską powściągliwością.

W „Końcu” znów była matką, tym razem tą, która nie dała rady zaopiekować się synem i go wychować. W drugiej części spektaklu pojawiła się jako sprzątaczka w osobliwych zaświatach Coetzeego.

Jej Goneryla w „Opowieściach afrykańskich według Szekspira” uciekała do Brazylii, gdzie zostawała nauczycielką salsy.

Staszka kilkakrotnie odchodziła i powracała do zespołu. Pożegnała się z Nowym Teatrem niezapomnianą rolą Jacqueline Bonbon w „Kabarecie warszawskim”, gdzie nie chciała zejść ze sceny wyganiana na emeryturę przez bezdusznego konferansjera.

Tym razem odeszła na zawsze. Krzysztof wysłał wiadomość: „La regina e morta”.

Autorki i autorzy fotografii: Stefan Okołowicz, Magdalena Hueckel, Jean Louis Fernandez

Nagranie piosenki pochodzi ze spektaklu Burza, który powstał w TR Warszawa